Loading...

Ο Γέροντας Παστίτσιος – Ένα πικρό αντίο στη νομιμότητα της ποινικής διαδικασίας

Σπυρίδων Αδάμ – Δικηγόρος Αθηνών – ΜΔΕ Ποινικών Επιστημών Facebook | Twitter   | LinkedIn | Google+ | Δικηγορικό Γραφεί...

Facebook | Twitter  | LinkedIn | Google+ | Δικηγορικό Γραφείο

Αποκλειστική συνέντευξη από το Κουτί της Πανδώρας




 ενημέρωση 5/10/2012 : Διαβάστε και αυτό

1.        Εισαγωγή 

1.1.         Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση

Τις προάλλες συνελήφθη ένας 27χρονος νεαρός στα Ψαχνά Ευβοίας. Το έγκλημα που διέπραξε κινητοποίησε άμεσα την Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, την Εισαγγελία και φυσικά... το διαδίκτυο. Ποιο είναι αυτό το έγκλημα; Έφτιαξε μία σελίδα στο facebook, με το όνομα «Γέροντας Παστίτσιος».

Δεν πρόλαβα να δω το περιεχόμενό της, γιατί για την ύπαρξή της ενημερώθηκα από την ειδησεογραφία. Λέγεται όμως, ότι στη σελίδα γινόταν διακωμώδηση του προσώπου του Γέροντος Παϊσίου, και της Ορθόδοξης Θρησκείας.

Δε διαφωνώ καθόλου ότι η είδηση έχει πολλά ακόμα σημεία που χρήζουν σχολιασμού. Δε διαφωνώ καθόλου ότι η διάκριση μεταξύ διακωμώδησης και σάτιρας είναι εξαιρετικά δυσχερής και ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα.

Διαφωνώ όμως με όσους νομίζουν ότι «έχουμε και σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε. Και σίγουρα διαφωνώ κάθετα με την κατεύθυνση που έχει πάρει η αντίδραση στο διαδίκτυο.

1.2.         Η λάθος αντίδραση σε ένα σοβαρό θέμα (ή η σωστή αντίδραση στο λάθος θέμα)

Η συγκεκριμένη είδηση μπορεί να έχει σηκώσει θύελλα αντιδράσεων, αλλά μέχρι στιγμής σύσσωμη η διαδικτυακή και μη σκέψη της χώρας εστιάζουν σε εντελώς λάθος η άσχετα σημεία (πλην του elawyer, ο οποίος έκανε μία right to the point αλλά μικρή σχετική ανάρτηση).

Με λίγα λόγια δίνεται βάρος σε ένα από τα παρακάτω:

(1) στην ελευθερία του λόγου γενικά, η ειδικότερα στην ελευθερία της σάτιρας (βλ. πχ εδώ την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ)
(2) προστασία της θρησκείας και στο αν η Ελλάδα είναι θεοκρατικό κράτος η όχι (βλ. εδώ το σχετικό δελτίο Δελτίο τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου)
(3) στην δέουσα ερμηνεία των σχετικών άρθρων του Ποινικού Κώδικα (βλ. εδώ ανάρτηση στο blawg του συναδέλφου Αλάμπαση)

Για να εξηγούμαι, το ότι διαφωνώ με την κατεύθυνση, δε σημαίνει καθόλου, ότι διαφωνώ και στην ουσία αυτών που λέγονται.

Ούτε σ’ εμένα αρέσει να ζω σε ένα θεοκρατικό και πρωτόγονο Κράτος. Ούτε σε εμένα αρέσει η κινητοποίηση του συνόλου του ποινικού μηχανισμού για ένα πταίσμα (για την ακρίβεια ένα πταίσμα κι ένα πλημέλλημα), τη στιγμή που ο μέσος χρόνος αναμονής που μεσολαβεί από την κατάθεση της οποιασδήποτε μήνυσης και τη στιγμή που πράγματι κάποιος Εισαγγελέας θα τη διαβάσει είναι το 9μηνο. Κι εγώ πιστεύω ότι η σάτιρα πρέπει να είναι ελεύθερη και δεν είναι βλασφημία και ότι πολλές από τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα είναι αναχρονιστικές και – γι’ αυτό το λόγο – επικίνδυνες.

Πιστεύω όμως ότι ο σχολιασμός όμως που γίνεται εδώ και 2-3 μέρες είναι εντελώς άστοχος. Για εμάς τους νομικούς, η είδηση αυτή έπρεπε να έχει «χτυπήσει καμπανάκια» με πολύ δυνατότερη ένταση και σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο.

Γιατί το μεγάλο πρόβλημα εδώ είναι άλλο: Ότι δηλαδή οι διατάξεις του ΠΚ και του ΚΠΔ δεν είναι τόσο αναχρονιστικές ώστε να επιτρέπουν ή να νομιμοποιούν τέτοιου είδους συλλήψεις και πρακτικές.

1.3.         Τί σκοπό έχει η παρούσα ανάρτηση

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε το όλο θέμα, πιέστηκα να βρω το χρόνο να γράψω δύο λόγια με απώτερους σκοπούς:

- να δείξω ότι δεν πρόκειται περί ενός φιλοσοφικού προβλήματος επάνω στην ελευθερία του λόγου
- να δείξω ότι δεν πρόκειται περί ενός φιλοσοφικού προβλήματος επάνω στην ελευθερία της τέχνης ή της σάτιρας
- να δείξω ότι η ενέργεια της σύλληψης είναι σύμφωνα με το θετό δίκαιο προβληματική, αν όχι ευθέως παράνομη
- να δείξω ότι τέτοιες πρακτικές παραβιάζουν τα δικαιώματα του συλληφθέντος, τα οποία δεν του παρέχονται – μόνο – από κάποιο κείμενο διεθνούς δικαίου, αλλά ευθέως από τον ελληνικό Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.
- να δείξω ότι η κριτική έχει εντελώς λάθος κατεύθυνση
- τώρα, μετά την παραπομπή του 27χρονου σε τακτική δικάσιμο, στους ώς άνω στόχους, έχει προστεθεί και άλλος ένας: η δημιουργία «μαγιάς» ενός απολογητικού υπομνήματος που θα σκοπεί στο να τον αθωώσει στηριγμένο καθαρά σε δικονομικές βάσεις.


- Γιατί το κάνω αυτό;

Το κάνω γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν μία μικρή ενοχλητική ιδιότητα: μας αφορούν όλους το ίδιο. Κάθε φορά που παραβιάζονται ανθρώπινα δικαιώματα για έναν πρέπει να το επισημαίνουμε, να το δημοσιοποιούμε σαν να είχαν παραβιαστεί τα δικαιώματα όλων. Πρέπει να κόβουμε τη φόρα σε κάθε έναν που θεωρεί ότι μπορεί να τα αγνοεί.

Αλλά ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή. Τα γεγονότα – και μόνο αυτά – μπορούν να χρησιμεύσουν στην αξιολόγηση της κατάστασης.


2.        Τα πραγματικά περιστατικά

Μιας και δεν είμαι δημοσιογράφος, θα δεχθώ τα ως πραγματικά περιστατικά αυτά που έχουν δημοσιευθεί από τον τύπο και τις αρμόδιες αρχές.

2.1.         Δελτίο τύπου ΕΛ.ΑΣ.

Δε θα μπορούσα παρά να ξεκινήσω από το δελτίο τύπου της ΕΛ.ΑΣ.. Παρακάτω παρατίθενται τα σημεία που κρίνονται σημαντικά [έμφαση δική μου]:

«[...] η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος εντόπισε πρόσφατα στη γνωστή ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, σελίδα με στοιχεία (www.facebook.com/gerontas.pastitsios), η οποία περιείχε βλασφημίες και ύβρεις κατά του Γέροντα Παϊσίου και του Ορθόδοξου Χριστιανισμού.
[...]
Από την αστυνομική ψηφιακή έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης, διακριβώθηκαν τα αρχεία καταγραφής (logfiles) και τα ηλεκτρονικά ίχνη του διαχειριστή - χρήστη της επίμαχης σελίδας.
Στη συνέχεια, την Παρασκευή (21-09-2012) το πρωί, κλιμάκιο εξειδικευμένων Αξιωματικών της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος πραγματοποίησε νομότυπη έρευνα, παρουσία Εισαγγελικού λειτουργού, στο σπίτι του 27χρονου στα Ψαχνά Ευβοίας.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας βρέθηκε και κατασχέθηκε ένας φορητός υπολογιστής ( laptop ). Από την επιτόπια αυτοψία στον συγκεκριμένο ηλεκτρονικό υπολογιστή διαπιστώθηκε ότι διαχειριστής της επίμαχης σελίδας ήταν ο 27χρονος, ο οποίος συνελήφθη και με τη δικογραφία που σχηματίστηκε σε βάρος του οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.»

2.2.         Η Επιτυχημένη Τρολλιά

Σε προδημοσίευση της συνέντευξης που έδωσε στο δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη, ο 27χρονος δήλωσε ότι «αυτό που ενόχλησε πιο πολύ ήταν η τρομακτική δημοφιλία που απέκτησε η σελίδα τον τελευταίο μήνα».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, μιλά για ένα ψεύτικο θαύμα, το οποίο διεδόθη σε διάφορα χριστιανικά και αντιαιρετικά blogs, τα οποία στη συνέχεια αναδημοσίευσαν την ιστορία ως αληθινή. Μάλιστα την τρολλιά φαίνεται να την «έφαγαν» κάποια blog ακροδεξιάς - το λέω έτσι για να μη ‘λερώσω’ το SEO μου - κατεύθυνσης (βλ. το screenshot εδώ).

Μόλις το πήραν αυτό οι κύριοι κύριοι βουλευταί του ακροδεξιού κόμματος κατέθεσαν ερώτηση (στις 18 Σεπτεμβρίου 2012) στη Βουλή (!) στην οποία αναφέρεται ρητά «το νέο θαύμα-τρολλιά του Γέροντα στις Σέρρες».

Ω του θαύματος, οι μηχανισμοί του ποινικού συστήματος ενεργοποιούνται και ο ύποπτος εντοπίζεται και συλλαμβάνεται με διαδικασίες-εξπρές: μέσα σε 3 (!) ημέρες (21/09/2012 βλ. πιο πάνω στο δελτίο τύπου) είχαν γίνει έρευνες – ψηφιακές και hardware – και ο ύποπτος είχε προσαχθεί ενώπιον Εισαγγελέα.


2.3.         Update

Μετά την προβολή της ως άνω συνέντευξης (βλ. βίντεο) στο Κουτί της Πανδώρας, δέον να συμπληρώσουμε τα εξής:

Ο κατηγορούμενος προσήχθη ενώπιον Εισαγγελέα χωρίς να έχει διαβάσει τη δικογραφία. Άγνωστο το αν του παρεσχέθη η δυνατότητα συμπαράστασης με συνήγορο.
Ο κατηγορούμενος δεν δικάσθηκε λόγω της αποχής των δικαστών. Όχι για κάποιο άλλο λόγο.
Επίσης δηλώνει ότι δεν έχει ιδέα πως έγιναν γνωστά τα προσωπικά του δεδομένα. Μόνο ότι τα «παιδιά από τη Δίωξη» του είπαν ότι «είναι σε συνεχή επαφή με τη facebook».
Επομένως αποκλείεται να «διέρρευσαν» από δική του αμέλεια (που μέχρι χθες ήταν μία λογική εικασία)
Η σελίδα δεν έκλεισε από τη Δίωξη. Την έκλεισε ο ίδιος ο χρήστης, αφού του ζητήθηκε από τη δίωξη.


2.4.         Οι Ποινικές Διατάξεις που έχουν εφαρμογή

2.4.1.              Κακόβουλη Βλασφημία (Άρθρο 198 Π.Κ.)

"1. Με φυλάκιση μέχρι δύο ετών τιμωρείται όποιος δημόσια και κακόβουλα βρίζει με οποιονδήποτε τρόπο το Θεό.
2. Όποιος, εκτός από την περίπτωση της παραγράφου 1, εκδηλώνει δημόσια με βλασφημία έλλειψη σεβασμού προς τα θεία, τιμωρείται με κράτηση έως έξι (6) μήνες ή με πρόστιμο έως τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ."


2.4.1.1.                Μικρό Σχόλιο για τον Ποινικό Νομοθέτη του 4055/2012

Η 2η παράγραφος – για την οποία είναι πιο πιθανό να έγινε αρχικά η παραπομπή του Γέροντα Παστίτσιου –  τροποποιήθηκε τελευταία φορά ΦΕΤΟΣ με την παρ. 3α του άρθρου 24 του ν. 4055/2012 (ΦΕΚ Α΄ 51/12.3.2012) και σύμφωνα με το άρθρο 113 του ιδίου νόμου ισχύει από 2.4.2012.

Ειδικότερα, με αυτή την τελευταία τροποποίηση, το έγκλημα μετετράπη από πλημμέλημα σε πταίσμα (πριν την τροποποίηση τιμωρείτο με φυλάκιση μέχρι τριών μηνών).

Για τον ποινικό νομοθέτη και τη δράση του τα τελευταία χρόνια, έχω μαζεμένα πολλά. Για να χωρέσουν θα χρειαστεί σίγουρα άλλη ανάρτηση, αν όχι άλλη στήλη.

Προς το παρόν αρκούμαι να πω ότι με τον παρόντα νόμο συνεχίζεται η πρακτική της ακατανόητης ρύθμισης και των αιτιολογικών εκθέσεων που αντί να απλοποιούν τα πράγματα, τα περιπλέκουν. Αυτές οι πρακτικές βέβαια μαρτυρούν την έλλειψη έστω και βασικής ποινικοδογματικής παιδείας και επαφής των «νομικών» που νομοθετούν με το sui generis αντικείμενο του Ποινικού Δικαίου, το οποίο προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στην υποκειμενική βούληση του ποινικού νομοθέτη. Για του λόγου το αληθές:


«Με την παράγραφο 3, υποβιβάζονται σε πταίσµατα αξιόποινες πράξεις οι οποίες κρίθηκε ότι δεν εµφανίζουν ουσιαστικό εγκληµατικό άδικο και εντούτοις κατακλύζουν τα ποινικά ακροατήρια. Πρόκειται, πρώτον, για τις πράξεις της µη κακόβουλης βλασφηµίας, της ελαφράς σωµατικής βλάβης, της ελαφράς σωµατικής βλάβης από αµέλεια, της αυτοδικίας, της ελαφράς ή ευτελούς φθοράς και της επαιτείας»

Το σοφό μυαλό του νομοθέτη προέβη σε αιτιάσεις, τις οποίες εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί μάλλον δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε.

Η ελαφρά σωματική βλάβη στερείται αδίκου; Η αυτοδικία;

Καινούργια θεωρία. Να μας την αναλύσετε. Μη μένουμε και πίσω στην επιστήμη μας.

Εντάξει, όλοι γνωρίζουμε ότι το «Harm to Others» είναι ξεπερασμένη θεωρία, αλλά μέχρι να βγεί ο ελληνικός νομοθέτης μπροστά, δεν είχαμε με τι να την αντικαταστήσουμε.

Τέλος πάντων. Συνεχίζουμε.

Παραβλέποντας λοιπόν:
>>>   την ομαδοποίηση ανομοιογενών εγκλημάτων
>>> τη χαλάρωση της ποινικής αντιμετώπισης εγκλημάτων βίας για λόγους δικονομικού φόρτου

εύλογα διερωτάται κανείς τί σημαίνει:

>>> η έλλειψη «ουσιαστικού εγκληματικού αδίκου»

Η διάκριση βέβαια μεταξύ ουσιαστικού και τυπικού αδίκου είναι ευρέως διαδεδομένη στη ποινικοδογματική θεωρία. Ουδεμία σχέση όμως έχει το περιεχόμενο αυτών των εννοιών όπως εμφανίζονται στη βιβλιογραφία και αρθρογραφία «ιερών τεράτων» της Ποινικής Δογματικής (εντελώς ενδεικτικά: Χωραφάς, Ανδρουλάκης, Μανωλεδάκης, Μυλωνόπουλος – το πάω mainstream ελληνική σκηνή, μη με πούνε και σκληροπυρηνικό) με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται - αν όχι βιάζονται - από τον «ποινικό» νομοθέτη.

Θα ήθελα να το εξηγήσω λίγο παραπάνω αυτό. Αλλά
(1) επειδή απεσύρθη η κατηγορία και
(2) επειδή δε θέλω να απαντώ σε ανθρώπους που δεν έχουν την ελάχιστη ιδέα για το τί είναι ποινική δογματική,

...δε θα το κάνω.


>>> εκείνο το «εντούτοις κατακλύζουν τα ποινικά ακροατήρια»

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όπως και να εννοεί κανείς το «ουσιαστικό εγκληματικό άδικο» είναι ακατανόητη η χρήση του «εντούτοις» (τώρα θυμάμαι Λαζαράτο και τις απορίες του με το «μπορεί» και το κόμμα).

Τί μπορεί λοιπόν να σημαίνει εδώ το «εντούτοις»;

Δηλαδή, αν τα εγκλήματα δεν εμφανίζουν «ουσιαστικό εγκληματικό άδικο» μοιραία «κατακλύζουν» τα ποινικά ακροατήρια; Είναι κάποια εγγενής τάση που εμείς οι υπόλοιποι δεν την έχουμε καταλάβει ακόμα;

Και με τα εγκλήματα δηλαδή που το εμφανίζουν αυτό το άδικο, τί γίνεται; Αυτά δεν κατακλύζουν το Σύστημα Ποινικής Δικαιοσύνης; Ή μήπως τα κατακλύζουν μεν, αλλά δε μας πειράζει;

Μπερδεύτηκα. Μάλλον οι συλλογισμοί μου κινούνται στη λάθος κατεύθυνση.

Μήπως τότε ο ποιητής εννοεί ότι κατακλύζουν τα ακροατήρια εγκλήματα που «εντούτοις» δεν είναι άξια να ασχολείται κανείς;

Σ’ αυτή την περίπτωση βέβαια εύλογα γεννάται το ερώτημα: τότε γιατί δεν καταργούνται;

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη είχε προτείνει από το 2005 την ψήφιση νόμου για την κατάργηση της βλασφημίας.

Εγώ δε συμφωνώ απόλυτα, αλλά ο νομοθέτης συμφωνεί.

Γιατί όμως δεν εισακούσθηκε η Ένωση, αφού ο ποινικός νομοθέτης συμφωνεί;

Υπάρχουν ενστάσεις; Καταλαβαίνω. Ίσως να ήταν ακραίο να αποποινικοποιηθεί μαζί με τη βλασφημία και η ελαφρά σωματική βλάβη, η αυτοδικία κ.ά.

Αλλά από την άλλη ποιος επέβαλε αυτή την ανομοιογενή ομαδοποίηση στο νομοθέτη;

ΚΑΝΕΝΑΣ φυσικά (!).

Θα μπορούσε κάλλιστα να καταργήσει κάποια εγκλήματα, πταισματοποιώντας κάποια άλλα.... Ψιλά γράμματα.

Για να μην κουράζομαι όμως, και να μην κουράζω επίσης, στους ειδήμονες αυτούς μόνο ένα θα πω:

Το φιλελεύθερο Ποινικό Δίκαιο είναι κατάκτηση πολιτισμού που εγγυάται την ομαλή συμβίωση στην κοινωνία. Είναι το πεδίο που γίνεται αντιληπτή η σοβαρότητα της κρατικής καταστολής και το πιο επικίνδυνο όπλο στα χέρια κάθε απολυταρχικού Κράτους.

Οι νομοθετικές επιτροπές δεν είναι παιχνιδάκι να παίζετε, ούτε κάποιου είδους credential να το δείχνετε στους φίλους ή να το βάζετε στο cv σας.

Οφείλετε να σηκωθείτε από τον πολυτελή καναπέ του κομματικού/πολιτικού γραφείου σας και να στρωθείτε να ανοίξετε τα στραβά σας να διαβάσετε κανένα βιβλίο Ποινικού Δικαίου, εκτός απ’ αυτά που σας μοίρασαν στη Σχολή πριν νομοθετήσετε ό,τι σας κατέβει ή ό,τι σας πουν οι κομματοπατέρες (αν και μία απλή επανάληψη των συγγραμμάτων στην περίπτωσή σας θα ήταν συνιστούσε πρόοδο).

Το διάβασμα δεν κάνει κακό.

Αν δεν έχετε βιβλία ή δεν ξέρετε ποια βιβλία να διαβάσετε, ο Τομέας Ποινικού κάνει μία καταπληκτική προσπάθεια συλλογής βιβλιογραφίας στο Σπουδαστήριο (Σόλωνος 57), το οποίο λειτουργεί μέχρι τις 7μμ.

Εξίσου χρήσιμα βιβλία (αν και όχι σε τόσο βάθος) μπορεί να βρει κανείς και στη Βιβλιοθήκη ΔΣΑ (Ακαδημίας 60, 3ος όροφος). Οι βιβλιοθηκάριοι και στις δύο εγκαταστάσεις είναι παραπάνω από εξυπηρετικοί.

Αυτά. Ας τελειώσω την παρέκβαση εδώ για να γυρίσω στη δεύτερη διάταξη (η οποία ακόμα ισχύει ως κατηγορία κατά του «Γέροντα».

2.4.2.              Καθύβριση θρησκευμάτων (199 Π.Κ.)

«Οποιος δημόσια και κακόβουλα καθυβρίζει με οποιονδήποτε τρόπο την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού  ή  άλλη  θρησκεία  ανεκτή στην Ελλάδα τιμωρείται με Φυλάκιση μέχρι δύο ετών.»

Τί σημαίνει καθύβριση εδώ; Όχι φυσικά η σάτιρα. Όχι φυσικά η κοροϊδία ανθρώπων που καπηλεύονται καταστάσεις για να «έχουν λαμβάνειν» από το «ποίμνιο».

Η διάδοση ενός θαύματος που δεν έγινε, δεν είναι καθύβριση (είναι τρολλιά). Τουναντίον. Γι’ αυτό άλλωστε ο «Γέρων» δεν μπορούσε να κατηγορηθεί για δυσφήμηση ή συκοφαντική δυσφήμηση.

Έτσι, μάλλον ανέτρεξαν στις προαναφερθείσες διατάξεις.

Η αποδοχή του θαύματος, η δημοσίευσή του από «έγκυρα, χριστιανικά, αντιαιρετικά» blog, αντίθετα, χωρίς καμμία έρευνα, και παραβιάζοντας κάθε κανόνα δημοσιογραφικής (για να μην πω τίποτα άλλο) δεοντολογίας θα μπορούσε με περισσότερη ευκολία να ενταχθεί στην έννοια της «καθύβρισης».

«Κακοβουλία» υπάρχει ως προς τους συντάκτες αυτών των blog και εφημερίδων. Όχι δηλαδή ως προς τον Γέροντα Παΐσιο, αλλά ως προς τους καπηλευτές του.

Για εσάς που πήγατε στο κατηχητικό, θυμίζω τη στιγμή που ο Χριστός πήρε ένα μαδέρι και άρχισε να σπάει τους πάγκους των ανθρώπων που έκαναν εμπόριο έξω από το Ναό του Σολομώντα. Βλέπουμε αντιστοιχία;

Και η έννομη (ορθότερα: η κομματοκρατούμενη, κρυφοφασίζουσα) τάξη, αντί να ευχαριστήσει τον άνθρωπο που ξεμπροστιάζει τους δημοσιογραφίσκους που δημοσιεύουν πρωτοσέλιδα με «ρεπορτάζ» από το facebook.... ασκεί εναντίον του ποινική δίωξη και προσπαθεί να τον δικάσει επ’ αυτοφώρω, χωρίς να του έχει δείξει καν τη δικογραφία (!).

Σημαντική σημείωση είναι και η δήλωση του χρήστη ότι ένιωσε «ενοχές» που είδε τα «παιδιά από τη δίωξη» ταλαιπωρημένα (!).

Πόσοι «χριστιανοί» θα σκεφτόντουσαν έτσι άραγε;

Αγαπητέ μου άνθρωπε, ξέρω σίγουρα ότι αν εγώ ήμουν στη θέση σου, και είχαν παραβιάζει κατ’ αυτό τον τρόπο την ιδιωτικότητά μου, δε θα σκεφτόμουν έτσι. 

Για να μη μακρηγορούμε, επειδή η τρολλιά έπιασε, το «ήσυχο, χριστιανικό» και φυσικά ακροδεξιό «ποίμνιο» ξεσηκώθηκε.... Ωραία πράγματα.

3.        Συναρμογή

 Η ίδια η αστυνομία παραδέχεται ότι έκανε «ψηφιακή έρευνα».

Σημειώνω ότι έρευνα κάνει η αστυνομία μόνο για «κακούργημα ή πλημμέλημα» [επομένως όχι για πταίσμα] και μόνο σε δύο περιπτώσεις:
(Α) καταγγελία και σε περιπτώσεις επείγοντος ή αυτόφωρου κακουργήματος ή πλημμελήματος (βλ. 243 παρ.2 ΚΠΔ) ή
(Β) έκδοση σχετικού εντάλματος (βλ. άρ. 253 ΚΠΔ).

Από τη διατύπωση του δελτίου τύπου, φαίνεται να βρέθηκαν αρχεία καταγραφής (logfiles) και ηλεκτρονικά ίχνη του φερόμενου ως δράστη.

Παράξενη είναι και η χρήση του όρου «νομότυπη» έρευνα στο τέλος, όρος που – όπως σωστά παρατηρήθηκε – δεν χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει την ψηφιακή έρευνα.

4.        Τα προβλήματα που προκύπτουν

Ήδη μπορούμε να πούμε ποια είναι prima facie τα προβλήματα που προκύπτουν. Αυτά έχουν σχέση με

1.  Ελευθερία του Λόγου ως Νομικό Πρόβλημα
2.  Ελευθερία του Λόγου ως Πολιτικό (και Πολιτισμικό Πρόβλημα)

Όπως ήδη ανέφερα τα δύο πρώτα προβλήματα θίχτηκαν επαρκώς από άλλους σχολιαστές, νομικούς και μη.

Επίσης, όσο και αν έχουν μεγάλο ενδιαφέρον γενικότερα, επί του προκειμένου παραβιάζονται βασικές ποινικοδικονομικές αρχές, οι οποίες καθιστούν την πραγμάτευση των σχετικών προβληματισμών άστοχη και άκαιρη.

Πρώτα εξασφαλίζει κανείς την τήρηση των νόμων και μετά ασχολείται με την ορθότητά τους.

Γι’ αυτό δε θα ασχοληθώ με αυτά τα προβλήματα.

Κάνοντας μικρή παρένθεση, θα πω ότι διαφωνώ σίγουρα με τις αντιδράσεις τύπου hashtag #FreeGeronPastitsios καθώς και με τα διάφορα petition που υπάρχουν.

Η λύση είναι η συνεχής πολιτική πίεση ώστε τα νομοθετικά θέματα να διευθετώνται ψύχραιμα, με νηφαλιότητα και μεθοδικότητα.

Οι αντιδράσεις εν θερμώ δεν μπορούν να λύσουν τα νομοτενικά προβλήματα που υπάρχουν. Αντίθετα, μπορεί να επιτείνουν το πρόβλημα της εμβαλωματικής διάθεσης που διακατέχει τον Έλληνα Νομοθέτη.

Μέχρι σήμερα δεν έχω δει ούτε μία αντίδραση της προκοπής για τις νομοπαρασκευαστικές για κατάρτιση νέου Ποινικού Κώδικα και Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που συστήνονται και διαλύονται χωρίς λόγο (τελευταία διάλυση αυτή της Νομοπαρασκευαστικής υπό τον αείμνηστο καθηγητή Μανωλεδάκη).

Μ’ αυτή την έννοια έχουμε ευθύνη όλοι για τις αναχρονιστικές διατάξεις του ελληνικού δικαίου. Η πλήρης κατάλυσή του όμως ή η επιλεκτική εφαρμογή του (που συνεπάγεται επί της ουσίας κατάλυσή του) δεν θα φέρει καλύτερα αποτελέσματα.

3.  Νομιμότητα άρσης του απορρήτου και εντοπισμού του υπόπτου

Για να εντοπιστεί ο ύποπτος υπάρχει μία διαδικασία που προϋποθέτει ένταλμα (άρσης απορρήτου). Πέρα από το ότι στο δελτίο τύπου δεν αναφέρεται η έκδοση εντάλματος, παρατηρητέα είναι τα εξής:

Η έκδοση εντάλματος έρευνας (θα τα πούμε και παρακάτω) ή διενέργεια έρευνας για επ’ αυτοφώρω μάλιστα τελούμενο έγκλημα, δε μπορεί να γίνει χωρίς τη βεβαιότητα ότι εκείνος κατά του οποίου εξεδόθη το ένταλμα είναι ο δράστης.

Αυτός άλλωστε προκύπτει από τον ίδιο τον ορισμό του επ’ αυτοφώρω εγκλήματος: κάποιος συλλαμβάνεται «εν τη εκτελέσει» (πρωτότυπο κείμενο που είναι και επικρατέστερο). Όταν κάποιος συλλαμβάνεται «εν τη εκτελέσει» δεν προκύπτουν φυσικά προβληματισμοί ως προς την ταυτότητά του.

Για να βρεθεί όμως στο διαδίκτυο η ταυτότητα ενός χρήστη, πρέπει πριν απ’ όλα να εντοπιστεί ο IP του.

Αλλιώς θα ήταν δυνατό να διωχθώ εγώ, επειδή κάποιος έκανε ένα προφίλ με το όνομά μου στο facebook, αντιγράφοντας πιστά όλα τα στοιχεία μου (δ/νση, όνομα, επάγγελμα, καταγωγή κλπ) και διαπράττει αξιόποινες πράξεις μέσω αυτού του προφίλ.

Η διαπίστωση αυτή γίνεται με ένταλμα, και εφαρμοστέο είναι εν προκειμένω το άρ. 4 του ν. 2225/1994 με τίτλο «Άρση του απορρήτου για διακρίβωση εγκλημάτων», το οποίο έχει ως εξής:

«1. Η άρση του απορρήτου είναι επιτρεπτή για τη διακρίβωση των κακουργημάτων που προβλέπονται από:
α) τα άρθρα 134, 135 παρ. 1, 2, 135Α, 137Α, 137Β, 138, 139, 140, 143, 144, 146, 148 παρ. 2, 150, 151, 157 παρ. 1, "159 παρ. 3",  168 παρ. 1, 187 παρ. 1, 2, 207, 208 παρ. 1,  "235 περ. β`, 236 περ. β`, 237 περιπτώσεις β` των παραγράφων 1 και 2"  264περ. β`, γ, 270, 272, 275 περ. β, 291 παρ. 1 εδ. β, γ, 299, 322, 324 παρ. 2, 3, "342 παρ. 1 και 2, 348, 348Α παρ. 3"374, 380, 385 του Ποινικού Κώδικα. [...]»

Σε απλά ελληνικά, ο κατάλογος περιλαμβάνει – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ – τα παρακάτω εγκλήματα:



εσχάτη προδοσία
Προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας
Προσβολές κατά της ζωής φορέων πολιτειακών λειτουργημάτων
Βασανιστήρια
Επιβουλή της ακεραιότητας της χώρας
Προσβολή εναντίον της διεθνούς ειρήνης της χώρας
Προδοσία της χώρας
Στρατιωτική υπηρεσία στον εχθρό
Υποστήριξη της πολεμικής δύναμης του εχθρού
Παραβίαση μυστικών της Πολιτείας
Κακουργηματική Κατασκοπεία
Νόθευση αποδεικτικών που μπορούν να χρησιμεύσουν για την απόδειξη δικαιωμάτων ή την υποστήριξη συμφερόντων του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του απέναντι σε άλλο κράτος
Κατάχρηση πληρεξουσιότητας [του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του]
Βία κατά πολιτικού σώματος ή της Κυβέρνησης
Δωροδοκία
Βιαιοπραγία κατά του προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας ή εκείνου που ασκεί την προεδρική εξουσία
Σύσταση ή συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση à σημειωτέον ότι η πράξεις της βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων δεν περιλαμβάνονται ούτε στις πράξεις που πρέπει κατά το άρ. 187 παρ.1 ΠΚ να τελεί μία οργάνωση για να χαρακτηρίζεται ως «εγκληματική»
Παραχάραξη [νομισμάτων]
Κυκλοφορία παραχαραγμένων νομισμάτων
Κακουργηματική Δωροδοκία δημοσίου υπαλλήλου - παθητική και ενεργητική: δηλαδή και για τον δωροδοκήσαντα και για τον αποδέκτη του δώρου
Εμπρησμός από τον οποίο να προέκυψε κίνδυνος για άνθρωπο
Έκρηξη
Παραβάσεις σχετικές με εκρητικές ύλες
Αρση ασφαλιστικών εγκαταστάσεων σε μεταλλεία, εργοστάσια κλπ από την οποία να προήλθε θάνατος ανθρώπου
Διατάραξη της ασφάλειας σιδηροδρόμων, πλοίων και αεροσκαφών αν η πράξη τελείται με τέτοιο τρόπο, που να προκύπτει κίνδυνος για άνθρωπο (περ. β') ή αν ο θάνατος επήλθε (περ. γ')
Ανθρωποκτονία (και η εκ προθέσεως και η εξ αμελείας)
Αρπαγή (παράνομη κατακράτηση, ομηρία)
Αρπαγή ανηλίκου κάτω των δεκατεσσάρων ετών ή έχουσα σκοπό την είσπραξη λύτρων ή τον εξαναγκασμό σε πράξη ή παράλειψη
Κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια (κακουργηματική)
Διευκόλυνση ακολασίας άλλων
Παιδική πορνογραφία
Διακεκριμένες περιπτώσεις κλοπής
Ληστεία
Εκβίαση





Εδώ η ομαδοποίηση του νομοθέτη – παρ’ότι δε στερείται προβλημάτων – είναι φανερό ότι κινείται γύρω από 3 άξονες: (1) προστασία της εθνικής ασφάλειας (2) προστασία της ανθρώπινης ζωής και σωματικής ακεραιότητας (3) προστασία της νεότητας.

Επίσης σημειωτέον, ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω είναι ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ. Κανένα πταίσμα.

Δε θέλει μυαλό, για να καταλάβει κανείς ότι η άρση του απορρήτου ΔΕΝ ΧΩΡΕΙ σε πλημμελήματα και σε πταίσματα, αφού αυτά δεν αναφέρονται στο νόμο (!) .

Ευθέως παράνομη λοιπόν η άρση του απορρήτου.

Χωρίς πολλές θεωρίες και νομικισμούς: παραβιάζει έναν κατάλογο περιοριστικά αναφερόμενων εγκλημάτων.

Και όταν λέω παράνομη, εννοώ ότι εκείνοι που την έκαναν διέπραξαν τουλάχιστον ένα από τα εγκλήματα των άρθρων 370Α παρ. 2 (κάθειρξη μέχρι 10 ετών), 370Β παρ. 1 (φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών), 370Γ παρ. 1 και 2 (φυλάκιση μέχρι έξι και τρεις μήνες αντίστοιχα + χρηματική ποινή) ΠΚ.

Όσο για τον ισχυρισμό της επικοινωνίας με τη facebook, δεν έχει καμμία νομική επιρροή. Αν το facebook έδωσε δεδομένα, είναι συναυτουργός στην παρανομία. Οι υπάλληλοι του facebook, αν πράγματι προέβησαν στη δημοσιοποίηση, διέπραξαν ή κάποιο από τα εγκλήματα των άρ. 370Α-Γ παρ. 2 (σε όλα), ή το άρ. 371 ΠΚ.

Αν δεν ήξερε, ας πρόσεχε, ας ρώταγε, ας έπαιρνε ένα δικηγόρο. Πάντως, ο χρήστης σε καμμία περίπτωση δεν έχει υποχρέωση να ανέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές.


4.  Νομιμότητα έρευνας

Πότε είναι όμως μία έρευνα νόμιμη; Την απάντηση δίνει το 253 ΚΠΔ:

«Αν διεξάγεται ανάκριση για κακούργημα ή πλημμέλημα, έρευνα διενεργείται όταν μπορεί βάσιμα να υποτεθεί ότι η βεβαίωση του εγκλήματος, η αποκάλυψη ή η σύλληψη των δραστών ή τέλος η βεβαίωση ή η αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί ή να διευκολυνθεί μόνο με αυτήν.»

Άρα, πρέπει ήδη να έχει ασκηθεί ποινική δίωξη (ανάκριση μόνο τότε γίνεται).

Στο δελτίο τύπου όμως, δεν αναγράφεται κάτι τέτοιο.

Ο δράστης συνελήφθη μετά την έρευνα, προφανώς μετά από επιτόπου εντολή του Εισαγγελέα.

Παράνομη λοιπόν και η έρευνα, αφού δεν είχε ασκηθεί ποινική δίωξη και επομένως, δε μπορεί να γινόταν στα πλαίσια ανάκρισης.

Απ’ ότι φαίνεται, μετά την παράνομη διαδικασία εντοπισμού των αρχείων του δράστη, έγινε όντως μία έρευνα. Μόνο που δεν ήταν ούτε «νομότυπη» ούτε πολύ περισσότερο νόμιμη.

5.  Αυτόφωρο έγκλημα

Υπάρχει ακόμα μία περίπτωση που πρέπει να εξετάσουμε για να καταλήξουμε αν η έρευνα ήταν νόμιμη ή όχι. Η περίπτωση του αυτοφώρου εγκλήματος.

Εν πρώτοις, να πούμε ότι εφόσον κατά την έρευνα προέκυψαν στοιχεία αυτόφωρου πλημμελήματος ή κακουργήματος (η βλασφημία είναι πταίσμα, άρα μιλάμε για την καθύβριση θρησκευμάτων), τότε σύμφωνα με το 275 ΚΠΔ οι αστυνομικοί είχαν υποχρέωση να συλλάβουν το δράστη, επομένως , η σύλληψη σ’αυτή την περίπτωση είναι νόμιμη.

Πρόβλημα όμως προκύπτει για το άν η ίδια η έρευνα ήταν νόμιμη. Είδαμε πριν  ότι,  οποιαδήποτε έρευνα για να διαταχθεί πρέπει να βρισκόμαστε στο στάδιο της ανάκρισης.

Μοναδική εξαίρεση το αυτόφωρο πλημμέλημα ή κακούργημα, όπως προκύπτει από απλή ανάγνωση των άρ. 243 παρ. 2 και 275 ΚΠΔ που αναφέρονται στην αστυνομική προανάκριση και στη σύλληψη δράστη που διαπράττει αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα αντίστοιχα.

Για να δούμε αυτή την περίπτωση εγγύτερα. Στο άρ. 243 παρ. 2 ΚΠΔ διαβάζουμε:

«1. Η προανάκριση ενεργείται από οποιονδήποτε ανακριτικό υπάλληλο μετά γραπτή παραγγελία του εισαγγελέα.»
«2***. Αν από την καθυστέρηση απειλείται άμεσος κίνδυνος ή αν πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα, όλοι οι κατά τα άρθρα 33 και 34 ανακριτικοί υπάλληλοι είναι υποχρεωμένοι να επιχειρούν όλες τις προανακριτικές πράξεις που είναι αναγκαίες για να βεβαιωθεί η πράξη και να ανακαλυφθεί ο δράστης, έστω και χωρίς προηγούμενη παραγγελία του εισαγγελέα.*** Στην περίπτωση αυτή ειδοποιούν τον εισαγγελέα με το ταχύτερο μέσο και του υποβάλλουν χωρίς χρονοτριβή τις εκθέσεις που συντάχθηκαν. Ο εισαγγελέας, αφού λάβει τις εκθέσεις, ενεργεί σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα 43 κ.ε..»

Κατ’ αρχήν δηλαδή, ο κανόνας είναι ότι χρειαζόμαστε παραγγελία Εισαγγελέα.

Η εξαίρεση είναι η περίπτωση που απειλείται άμεσος κίνδυνος ή αν πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα. Ως «κίνδυνος» δε, νοείται κατά κύριο λόγο ο αποδεικτικός (κίνδυνος δηλαδή απώλειας αποδεικτικών μέσων).

Εδώ λοιπόν, δε χρειαζόμαστε παραγγελία Εισαγγελέα, αλλά τότε, ο δράστης προσάγεται «αμελητί» (πρωτότυπο κείμενο) ενώπιον του Εισαγγελέα. Ο τελευταίος όμως έχει υποχρέωση να ελέγξει τη νομιμότητα της έρευνας που διεξήχθη.

Με άλλα λόγια, πρέπει να δει αν υπάρχει επικείμενος κίνδυνος και αν τηρήθηκε η αρχή της αναλογικότητας (άρ. 25 Σ) κατά την έρευνα.

Τί κίνδυνος άραγε υπήρχε εδώ; Η σελίδα λειτουργούσε ένα χρόνο ανενόχλητα μέχρι που τα υπερχριστιανικά τζιμάνια της ακροδεξιάς ψαρώσανε.

Αλλά ακόμη και αν παραβλέψουμε κάτι τέτοιο, είναι δυνατόν μία οποιαδήποτε καθύβριση να δικαιολογεί έρευνα σε κατοικία (έστω και με παρουσία Εισαγγελέα);

Έχω πελάτες που κάθε μέρα βρίζουν Δημάρχους, Αντιδημάρχους, Υπαλλήλους, Δικαστές, πολιτικούς κλπ. Δε θα ήμουν καθόλου – μα καθόλου – ήρεμος αν αυτή ήταν η αντίδραση της αστυνομίας σε όλες αυτές τις περιπτώσεις.

Κατά τη γνώμη μου, εδώ προκύπτει μέγα πρόβλημα αναλογικότητας που καθιστά την έρευνα παράνομη ως αντίθετη στην αρχή της αναλογικότητας.

Ο δράστης δεν ήταν πιθανό να διαφύγει (αφού δε γνώριζε ότι διεξαγόταν διαδικασία εναντίον του και λειτουργούσε τη σελίδα ήδη ένα χρόνο).

Το πιο λογικό, αποτελεσματικό και ηπιότερο μέτρο θα ήταν να αρχίσει η προκαταρκτική ή να ασκηθεί ποινική δίωξη in rem (για την πράξη) και να κληθεί ο ύποπτος/κατηγορούμενος να παραστεί ενώπιον Ειρηνοδίκη είτε για παροχή εξηγήσεων (στην πρώτη περίπτωση) είτε για απολογία (στη δεύτερη).

Οτιδήποτε παραπάνω πάσχει δυσαναλογίας και, επομένως, απόλυτης ακυρότητας.

6.  Διαταγή διαγραφής της σελίδας (;)

Αυτή είναι μία απορία που είχα χθες πάνω σε ένα θέμα ήσσονος (σχετικά με τα προαναφερθέντα) σημασίας:

Με ποια διαδικασία δηλαδή διετάχθη η διαγραφή της σελίδας. Ποιος διέταξε ποιον; Και πως ακριβώς;

Εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχει διαδικασία διαγραφής μίας σελίδας από το facebook με εντολή Εισαγγελέα ή/και Ανακριτή χωρίς την παρεμβολή της ίδιας της εταιρείας.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτό το ερώτημα επί του προκειμένου, γιατί βρισκόμαστε ακόμη στην προδικασία.

Θα ήταν λοιπόν ενδιαφέρον να δούμε πως ακριβώς αντιδρά το Facebook σε τέτοιες έρευνες.

Σε κάθε περίπτωση, στην ως άνω συνέντευξή του, ο 27χρονος Γέροντας είπε πως του «ζήτησαν» να τη διαγράψει, και το έκανε μόνος του, οπότε case closed. Αναμένουμε καλύτερη ευκαιρία για να λύσουμε τις απορίες μας επί του πρακτέου.

5.        Συμπέρασμα

Το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει δεν είναι άλλο από το ότι η συγκεκριμένη περίπτωση είναι εξαιρετικά προβληματική έως παράνομη.

Η προδικασία όπως αυτή αναγράφεται στα μέσα είναι θολή και παράξενη. Σίγουρα, δεν τηρήθηκαν μέχρι κεραίας οι διατάξεις του άλλοτε χαρακτηριζόμενου ως «εφαρμοσμένου συνταγματικού δικαίου» ΚΠΔ.

Εάν πράγματι τα γεγονότα είναι έτσι, τότε η προδικασία έχει υποπέσει πολλάκις (ακόμα και σε σημεία που δεν αναπτύξαμε, πχ την μη λήψη γνώσης του πλήρους φακέλου της δικογραφίας από τον ύποπτο/κατηγορούμενο) σε απόλυτη ακυρότητα κατά ττους ορισμούς του άρ. 170 ΚΠΔ, σύμφωνα με το οποίο:

«Ακυρότητα που λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και στον Αρειο Πάγο ακόμη προκαλείται:

1) Αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν: α) [...]
β) την κίνηση της ποινικής δίωξης από τον εισαγγελέα και την υποχρεωτική συμμετοχή του στη διαδικασία στο ακροατήριο και σε πράξεις της προδικασίας που ορίζονται στο νόμο, γ) [...]  
δ) την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και την άσκηση των δικαιωμάτων που του παρέχονται από το νόμο, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.[...]»

Το δεύτερο συμπέρασμα, είναι ότι τέτοιες πρακτικές δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να υπονομεύουν την εμπιστοσύνη προς το θεσμό της Δικαιοσύνης.

Η διαπλοκή εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας δε χρειάζεται να είναι πραγματική για να κλονίζει την έξωθεν καλή μαρτυρία.

Όταν για οποιοδήποτε πολίτη χρειάζονται 9-12 μήνες μέχρι να δει κάποιος Εισαγγελέας την καταγγελία του (που μπορεί να είναι για πολύ πιο επείγοντα πράγματα από την καθύβριση) δε δικαιολογείται τόσο γρήγορη αντίδραση από την πλευρά της αστυνομίας μετά από κατάθεση σχετικής ερώτησης στη Βουλή.

Γιατί άλλωστε τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του ενός να είναι περισσότερο άξια προστασίας από αυτά ενός άλλου; Η προσοχή της νομοθετικής/εκτελεστικής/πολιτικής εξουσίας σίγουρα δεν είναι μία καλή αιτιολογία.

Τρίτο συμπέρασμα είναι ότι το κακό έχει παραγίνει. Από τις 10 ποινικές διαδικασίες οι 5 είναι απολύτως άκυρες και 3 έχουν σοβαρά προβλήματα σχετικής ακυρότητας. Αυτά όμως μπορεί να τα εκμεταλλευθεί ο κατηγορούμενος μόνο αν ο δικηγόρος του τα παλέψει.

Συνεπώς όλοι θα πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα (και οι νομικοί έχουμε ιερό χρέος συμμετοχής σε αυτή την αντίδραση) έτσι ώστε να μην πούμε ένα τελειωτικό πικρό αντίο σε μία ποινική διαδικασία που θα μπορούσε κάποτε να ονειρεύεται ότι ίσως αφήνει κάποιους ενόχους να ξεγλιστράνε, αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν τιμωρεί αθώους.


Και κάτι τελευταίο:

Εύχομαι ο κατηγορούμενος να αθωωθεί όσο γρήγορα κατηγορήθηκε.


Το άρθρο έχει μόνο ηθικά/πατρικά δικαιώματα. Μοιραστείτε το ελεύθερα ως έχει ή τροποποιήστε το, αρκεί να μη χάνεται το νόημά του και να αναφέρεται το όνομα του εκδότη μαζί με ένα σύνδεσμο επιστροφής στην παρούσα σελίδα.






 





+++Σας άρεσε; Διαδώστε το+++


___________________________________________________________________________
Ποινικό Δίκαιο 1597341860590805389

Δημοσίευση σχολίου

  1. Υπάρχει και το εξής ζήτημα: σύμφωνα με τα λόγια του «Γέροντα Παστίτσιου» στη συνέντευξη, η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος έδρασε όπως έδρασε χωρίς να συντελείται κακούργημα, επειδή είχαν υπάρξει πολλές απειλές κατά της ζωής του «δράστη» αλλά επίσης και πολλές απειλές εναντίον των ιδίων των αρχών αν οι αρχές δεν έκαναν κάτι. Έτσι, κάποιο νομικό ξεφτέρι θεώρησε ότι υπήρχε κίνδυνος διατάραξης της κοινωνικής ειρήνης (ή κάτι τέτοιο) και με αυτό το σκεπτικό προέβη στην άρση του απορρήτου. Άρα, οι αρχές δεν έκαναν το μοναδικό που θα έπρεπε ίσως να είχαν κάνει, το οποίο ήταν να κινηθούν εναντίον καθενός από τους απειλώντες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος28/9/12, 11:32 μ.μ.

    Προσωπικά μένω αδιάφορος εάν η αστυνομία έκανε κάποια πηδηματάκια στην όλη διαδικασία.

    Θεωρώ ότι πολύ σωστά κινήθηκε αφού είχε μαζέψει 100.000 αναφορές για την σελίδα του 27χρονου βλάσφημου! 100,000 αναφορές από όλο τον κόσμο!

    Αυτά που έκανε ο 27χρονος είναι τραγικά και καταπατούν και τους νόμους και το σύνταγμα της χώρας μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    2. @Ανώνυμος 28/9/12 11:32 μ.μ.:

      1) Αδιάφοροι μένουμε στα "πηδηματάκια" γιατί δεν γίνονται εναντίον μας.

      2) Όσο για τις 100.000 αναφορές συνιστούν σαφώς μία ενόχληση, την οποία δεν αμφισβητώ.

      Κάθε τι που μας ενοχλεί όμως δεν είναι και έγκλημα.

      Όπως έλεγε και ο καθηγητής Μαγκάκης, υπάρχουν συμπεριφορές πολύ πιο βάναυσες και σκληρές από αυτές που απειλούνται με ποινή από τον Ποινικό Κώδικα.

      Oi ποινικώς αξιόλογες αδικοπραξίες όμως ορίζονται από το νόμο σύμφωνα με συγκεκριμένα κριτήρια (έννομο αγαθό που προσβάλλεται κλπ) και όχι με όρους δημοφιλίας.

      3) η κατηγορία της βλασφημίας δεν ευσταθεί, γι' αυτό και αποσύρθηκε από τον εισαγγελέα. Το γράφω και παραπάνω.

      Διαγραφή
  3. @Διαγόρα: οι πράξεις που διενεργούνται κατά την ποινική διαδικασία ("πράξεις δικονομικού καταναγκασμού" η ορολογία) επεμβαίνουν σοβαρότατα στην ιδιωτική σφαίρα του ανθρώπου. Χωρίς τη νομιμοποίηση που της προσδίδουν οι διατάξεις του Συντάγματος, του ΠΚ και του ΚΠΔ θα συνιστούσαν και οι ίδιες εγκλήματα.

    Τόσο το 243 παρ. 2 όσο και το 275 ΚΠΔ καθιερώνουν αυτό που οι νομικοί λένε "ατελώς δίπρακτους λόγους άρσης του αδίκου". Γιατί πρέπει όχι μόνο να τελούνται στα πλαίσια μίας νόμιμης ποινικής διαδικασίας, αλλά είναι νόμιμες μόνο στο μέτρο που γίνονται προς ορισμένο - από το νόμο - σκοπό (πχ προσαγωγή υπόπτου στον εισαγγελέα).

    Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι οι προϋποθέσεις που θέτουν για τη νομιμοποίηση των πράξεων των προανακριτικών υπαλλήλων (αστυνομικών) είναι πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές.

    Εάν αυτές οι προϋποθέσεις δε συντρέχουν, κανένας άλλος λόγος άρσης του αδίκου (πχ κατάσταση ανάγκης) δε μπορεί να τις νομιμοποιήσει.

    Αυτό είναι και το νόημα του φιλελεύθερου ποινικού δικαίου: κανένα "ξεφτέρι" να μη μπορεί να στρέψει την ποινική διαδικασία στην κατεύθυνση που θέλει και να εφαρμόζει τη δικονομία κατά το δοκούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος29/9/12, 9:56 π.μ.

    Όχι κάνεις λάθος. Η αδιαφορία μου αυτή δεν πηγάζει από αυτό το γεγονός, αλλά από το ότι ο 27χρονος είχε πολύ προκλητική έως και χυδαία συμπεριφορά.

    Ο γέροντας Παΐσιος – και όχι μόνο αυτός - είναι ιδιαίτερα αγαπητός στον κόσμο. Ακόμα και άπιστους που έχω γνωρίσει, από συζητήσεις που έχω κάνει μαζί τους, είδα ότι τρέφουν συμπάθεια προς το πρόσωπο του. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο Θεό, αλλά όταν άκουσαν για τον γέροντα και είχαν φυσικά καλή προαίρεση, όχι προκατάληψη, αμέσως συγκινήθηκαν από τη ζωή του και το λόγο του.

    Όταν πάει κάποιος λοιπόν με αυτό το χυδαίο τρόπο και όχι με σάτιρα, γιατί η σάτιρα δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που έκανε ο 27χρονος, και προσβάλεις αυτό το πρόσωπο, είναι λογικό να σημειωθούν αντιδράσεις και να βρεις πολλούς απέναντι σου. Προσωπικά και εγώ εκνευρίζομαι όταν βλέπω τέτοια περιστατικά, αλλά καταλαβαίνω ότι τις περισσότερες φορές έχουμε να κάνουμε με ανώριμα άτομα που δεν γνωρίζουν καν τι θα πει Ορθοδοξία.

    Όσο αφορά το θαύμα που έβγαλε, κυριολεκτικά έκανε μια τρύπα στο νερό. Δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα αυτό για την νοοτροπία των πιστών και η εξήγηση είναι απλούστατη. Θαύματα συμβαίνουν καθημερινά, θαύματα από τον γέροντα έχουν συμβεί από τότε που ήταν στη ζωή και συνεχίζονται να επιτελούνται μέχρι και σήμερα και φυσικά θα συμβαίνουν και στο μέλλον. Είναι κάτι το φυσιολογικό όταν υπάρχει αγιότητα και αυτά τα θαύματα είναι και ένας από τους λόγους που δεν θα αργήσει να γίνει και η αγιοποίηση του από την εκκλησία μας.

    Το να βγαίνει ξαφνικά και να ακούγεται ένα ακόμα θαύμα, δεν εκπλήσσει κανένα γιατί απλά όλοι μας γνωρίζουμε ότι συμβαίνουν αυτά τα θαυμαστά σημεία και μάλιστα πολλοί είμαστε και μάρτυρες τέτοιων περιστατικών. Υπάρχει πίστη στον κόσμο γιατί τα ζει αυτά τα περιστατικά και όχι γιατί θέλει να κρεμαστεί από κάπου, όπως θέλουν να νομίζουν κάποιοι άθεοι. Με λίγα λόγια, μια τρύπα στο νερό έκανε ο 27χρονος. Φυσικά γι’ αυτόν, έκανε κάτι.

    Για αυτούς που μας συγκρίνουν πάλι με τριτοκοσμικές μουσουλμανικές χώρες, έχω να πω και εγώ ότι δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. Δεν έχουμε καμιά σχέση οι Έλληνες Ορθόδοξοι με τους μουσουλμάνους και αυτό μπορεί να το δει και ο ίδιος ο 27χρονος πολύ εύκολα, φτιάχνοντας μια παρόμοια σελίδα για το Μωάμεθ. Θέλω να δω σε πόσες μέρες θα τον βρουν κρεμασμένο ή πεταμένο σε κανένα χαντάκι …
    Σε εμάς πολύ φυσιολογικά κινήθηκε δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος μετά από τις 100,000 καταγγελίες που είχε και αφού υπήρχε παραβίαση της νομοθεσίας – η οποία δεν αρέσει σε κάποιους, τι να κάνουμε – έπραξε τα ανάλογα.

    Όλοι αυτοί οι νόμοι είναι πολύ σωστοί και διασφαλίζουν την δημόσια ειρήνη. Δεν μπορεί ένας άθεος που δεν πιστεύει σε τίποτα το ιερό και θεωρεί ότι δεν υπάρχει τίποτα το ιερό, να προσβάλει χωρίς όριο κάθε ιερό σύμβολο και πρόσωπο επειδή απλά έτσι του αρέσει. Νομίζω ότι πίσω από μια τέτοια απαίτηση κρύβεται ένας υπερβολικά μεγάλος εγωισμός και τίποτα άλλο. Όπως εγώ σέβομαι την επιλογή του να είναι κάποιος άθεος και να ζει όπως θέλει, ας σεβαστεί και ο κάθε άπιστος την πίστη κάθε πιστού, γιατί αυτά τα θέματα καίνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαφωνούμε επί της αρχής, και είναι σεβαστό αυτό. Είναι και ευχάριστο το ότι μπορούμε και το κάνουμε πολιτισμένα.

      Διευκρινίζω μόνο ότι δεν είπα ότι ΕΣΥ αδιαφορείς, αλλά ΕΜΕΙΣ αδιαφορούμε στα πηδηματάκια γιατί δε γίνονται εναντίον μας. Κι εγώ, και όλοι -δυστυχώς- έχουμε υποπέσει σε αυτό το παράρτημα, είτε τώρα είτε άλλοτε.

      Συμφωνούμε όμως στο ότι οι νόμοι είναι σωστοί. Συμφωνούμε και στο ότι δεν τηρήθηκαν μέχρι κεραίας. Εγώ νομικά το κρίνω.

      Όχι ηθικά. Εκεί ο καθένας έχει τη γνώμη του.

      Η δική μου γνώμη σ' αυτό το επίπεδο είναι ότι η σελίδα του προφανώς και δεν είναι το απώγειο του ελληνικού πολιτισμού. Τη βρίσκω αδιάφορη, ανόητη, όπως θες πες το. Απλώς διαφωνώ με την ποινικοποίηση της ανοησίας.

      Και σίγουρα διαφωνώ με την επιλεκτική/διαστρεβλωτική εφαρμογή της Ποινικής Δικονομίας ανάλογα με το αν ο κατηγορούμενος είναι της αρεσκείας μας ή όχι.

      Διαγραφή
  5. Απλώς διαφωνώ με την ποινικοποίηση της ανοησίας.

    Αγαπητέ Σπυρο
    Συμφωνοι δεν ποινικοποιειται ενας ανόητος,
    Αλλά ενας εμπαθής; Ένας που θέλει να προκαλέσει; Ένας που μάχεται αυτό που οι άλλοι αγαπούν; Ένας που δεν σέβεται αυτό που οι άλλοι σέβονται; Ένας που παρά τις συστάσεις πολλών δεν συμμορφωνόταν και χειροτέρευε το περιεχόμενο των αναρτήσεών του; Δεν έχει η εκκλησία μας ανάγκη από υπερασπιστές, αλλά αν στην ανάρτηση ήταν το όνομα του πατέρα σου, γιατί σε πολλούς από εμάς ο γέροντας Παΐσιος ήταν ο πνευματικός μας πατέρας.
    Και η Δημοκρατία έχει τα όριά της και η σάτιρα έχει τα όρια της και το κράτος έχει τους νόμους και το Σύνταγμά του διαφορετικά θα γίνουμε ζούγκλα. Προσωπικά διαφωνώ με την φυλάκιση, θα του έδινα τα έξοδα να πάει στο Άγιο όρος, να περιηγηθεί τα μοναστήρια και να πάρει από πρώτο χέρι πληροφορίες για τον Άγιο γέροντα Παισιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η άρση απορρήτου, η έρευνα σε κατοικίες και όλη γενικότερα η διαδικασία είναι ΠΟΙΝΙΚΗ. Δηλαδή υφίσταται ένας – έστω να δεχτώ – προκλητικός και εμπαθής συμπολίτης μας μέτρα δικονομικού καταναγκασμού και σήμερα μία ποινή φυλάκισης με αναστολή.

      Η "εμπάθεια" και η "πρόκληση" είναι αόριστες έννοιες. Θα πρέπει να σκεφτόμαστε κάθε φορά ποιος είναι ο φορέας της κρίσης. Ποιος κρίνει δηλαδή αν ο φερόμενος δράστης είναι "εμπαθής" ή "προκλητικός".

      Θα ήταν η ίδια η άποψή σας αν η κριτική στρεφόταν εναντίον ενός άλλου δημοσίου προσώπου που δεν είναι πια μαζί μας;

      Μήπως δεν υπάρχουν άρθρα, σελίδες και ιστολόγια που δείχνουν εμπάθεια και προκλητικότητα σχετικά με πολιτικούς αρχηγούς του παρελθόντος (πχ Ανδρέας Παπανδρέου, Κων/νος Καραμανλής); Αν γινόντουσαν τα ίδια για μία σελίδα που σατύριζε τέτοια πρόσωπα, δε θα μιλούσαμε για πλήρη ανελευθερία λόγου και πολιτικές διώξεις;

      Επίσης να θυμίσω ότι το πολιτικό κόμμα στο οποίο ανήκουν οι βουλευτές που έκαναν την σχετική επερώτηση στη Βουλή για τη σελίδα του Παστίτσιου, αντιμετωπίζουν σήμερα - από την άλλη πλευρά όμως - το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης.

      Καλό είναι να θυμόμαστε κάθε στιγμή ότι ελέγχουμε τι πραγματικά κάνουμε εμείς. Όχι τι κάνει ο εισαγγελέας ή κάποιος άλλος συμπολίτης μας. Ο καθένας μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος ανά πάσα στιγμή.

      Αυτή είναι μία παράμετρος που ξεχνάει το μεγαλύτερο μέρος των σχολιαστών της συγκεκριμένης υπόθεσης.

      Τέλος, πιστεύω ότι αν ο γέροντας Παΐσιος ζούσε σήμερα, πιθανότατα δεν θα ασχολιόταν με το θέμα. Με υποκειμενικές κρίσεις και με το «αν» όμως δεν κάνουμε κουβέντα.

      Με ενδιαφέρει περισσότερο ένα σύστημα ποινικής δικαιοσύνης που θα επιβραβεύει τον πολίτη όταν αυτός δρα σύμφωνα με την καλύτερη δυνατή κρίση του στην καθημερινότητά του.

      Διαγραφή

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΚΓΡΙΘΟΥΝ

emo-but-icon

Αρχική σελίδα item

ΚΑΘΕ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ EMAIL ΣΑΣ

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΒΔΟΜΑΔΑΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ